Vandaag lees ik de opiniestukken van de Volkskrant over Wikileaks en er blijft slechts één gedachte hangen: Ongelofelijk...

Het lijkt echt bon ton om Assange & Wikileaks af te schilderen als gevaarlijk en niet deugend. Ik vind dat ongelofelijk hypocriet. Hoe graag had eenieder van deze criticasters slechts één van de headlines die Wikileaks veroorzaakt heeft zelf willen brengen?

Waar komt de kritiek vandaan?

Bij mij komt een paralel naar boven met hongersnood:

Als er één kind met een naam en een gezicht op TV komt terwijl het crepeert van de honger of ziekte staat een land op zijn kop.

Als het er 1 miljoen zijn die van de honger creperen kunnen we ons er niks meer bij voorstellen en vallen we als in een reflex terug op een ontkenning van het echte probleem (een miljoen kinderen die creperen). We gaan dan klagen over het corrupte bewind in Afrika en gaan korten op hulp. Kortom, let's shoot the messenger.

Hetzelfde gebeurt met Wikileaks:

Één nieuwsfeit kan de journalist nog wel verwerken. Hij grijpt zijn kans en klopt zich fier op de borst als hij een headline maakt.

Nu overspoelt Wikileaks de journalisten met 3 miljoen emails (stel je voor: 100 miljoen mensen met honger). Daar zitten misschien 2000 echte headlines in (1 miljoen kinderen die creperen, veel). Dit wordt de individuele journalist teveel... Bovendien is de kans klein dat juist hij de headline eruit pikt in plaats van zijn collega journalist. Wat hem nog wel lukt: Shoot the messenger

Alsjeblieft, denk even na Volkskrant journalisten. Assange is slechts een gezicht, een boodschapper. De shit zit verstopt in die informatie die zo goed voor ons verborgen wordt gehouden. Jullie moeten daar in graven en duiding geven. Die enkele nieuwsfeiten hun gezicht geven zodat ze op hoog en laag niveau in de samenleving besproken worden.